28 Oct

2018 – Fontaines D.C.

Hoe vaak is postpunk nu al teruggekeerd? Was dat met Interpol in de eerste vijf jaar van deze eeuw de vorige keer…? Om niet te verzanden in een zolderkamerdiscussie, mogen we toch wel vaststellen dat het beestje onuitroeibaar is en op gezette tijden zijn kop weer opsteekt. Shame mogen we wellicht beschouwen als het eerste waarschuwingsschot dat de zoveelste nieuwe lichting op komst is. Met Fontaines D.C. op 27 oktober 2018 haalt London Calling de toekomstige koploper van het genre in huis.

Heatmap

Wie eens aandachtig een heatmap bestudeert die de aanwezigheid van de Ierse band in ons land signaleert – tien optredens in totaal – ziet een concentratie van shows (vier!) in Amsterdam. Het Nederlandse podiumdebuut vond echter plaats op de Dutch Design Week (DDW) in het Stroomhuis in Eindhoven op 24 oktober 2018. Drie dagen later staan de Ieren op London Calling, in de kleine zaal. Wáááát? Dáár? Ja daar! Niet in de grote zaal. Dat is haast niet te geloven nu twee albums verder en wereldroem in indiekringen. Zo kan het soms gaan.

Terug naar de oorsprong

2018 is het jaar waarin London Calling ‘teruggaat naar zijn oorsprong’. Het ontdekken van bands staat weer centraal. Het draait minder om headliners. Dat is althans de teneur in de pers. Nou, er valt een hoop te ontdekken. Viagra Boys, The Chats en Hookworms staan ook op de affiche voor de najaarseditie. De door internet radiostation BBC 6 Music en door die goeie ouwe NME gesteunde (sommigen zeggen ‘gehypete’) band uit Dublin staat in het vuige zweetzaaltje boven met rijen dik nog wachtend op de trap.

Raak vanaf de start

Het is vanaf acquit raak. De band gaat er meteen vol in. Frontman Grian Chatten is uiterlijk net Ian Curtis met die geconcentreerde furieuze blik in de ogen. De sneer in zijn stem is meer die van Mark E. Smith van The Fall. Er zijn slechtere referenties denkbaar. De twee gitaristen gaan vol in duel met elkaar.
Als ik het me goed herinner zijn de eerste drie nummers Chequeless Reckless, Sha Sha Sha en Big. In die tijd openen ze eigenlijk overal met dit supertrio. Het veel geroemde debuutalbum Dogrel moet nog uitkomen (12 april 2019). Ze spelen het (op misschien een of twee tracks na) al integraal voor ons. Horen we daar zingen ‘But I’m gonna be big’? Jazeker! Het blijkt van een voorspellende waarde te zijn.

Paradiso één jaar later

Het optreden op dat nu in de herinnering veel te kleine podium vormt samen met die allereerste keer op DDW de kickstart tot een hele serie shows in ons land. In januari 2019 staan ze eerst op een nog véél kleiner podium, te weten in Cinetol, ons gewaardeerde postzegeltje aan de boorden van de Amstel, voordat ze breed opgepikt worden door de festivals. In minder dan één jaar tijd staan ze op Eurosonic Noorderslag (januari), Loose Ends (juni) én Lowlands (augustus). Het parcours van Groningen naar Biddinghuizen is wat de ware beloften altijd doorlopen.

De piek, in mijn beleving althans, is de comeback show op de plek waar het allemaal begon, in Paradiso op 6 november. Ruim een jaar na London Calling staan ze wél in de grote zaal, voor een uitverkocht huis. Het voelt als een ticket tape parade voor de Ieren die al een paar liedjes spelen van hun in 2020 te verschijnen tweede album A Hero’s Death. Het is hun reactie op wat aanvoelt als een te snelle groei. Van het ‘stekje’ op London Calling zijn ze uitgegroeid tot een dikke boom die kromtrekt onder de zware last.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden