17 Oct

2015 – Slaves

Jawel, alweer een gitarist/drummer duo… De 10.927e of zo. Origineel hoor! Maak je maar geen zorgen: net als Royal Blood in de vorige jaargang zijn Slaves absoluut géén White Stripes-epigonen. Waar de Royals een basgitaar als gitaar gebruiken, daar houden Slaves het gewoon bij een gitaar. Het grote verschil is het muzikale uitgangspunt, geen hardrock, metal of stoner maar hyper-de-hyp opgefokte punkrock. Gitarist Laurie Vincent en zingende/staande drummer Isaac Holman voegen het lichamelijke element toe aan rock. Hun set op vrijdag 24 april 2015 op London Calling is een ware uitputtingsslag voor zowel band als publiek. Zo fysiek is het lang niet meer geweest, welbeschouwd sinds Kaiser Chiefs 10 jaar daarvoor. Mag dus ook wel weer eens. Het regent zweetdruppels, emmers, nee regentonnen vol.

Constant in beweging

Slaves speelt zoals een moderne voetbalploeg voetbalt: constant in beweging. De ‘tegenstander’ mag geen moment op adem komen. Alleen zijn er geen tegenstanders. Er zijn louter medestanders. Die fans zingen zoals ouderwetse voetbalfans aan een stuk door hun strijdliederen, waarbij Laurie en Isaac als aangevers op de tribunes fungeren. Hun microfoons zijn de megafoons bij een ongekend volksoproer.

Meeblèren met de clubliederen van een ‘FC Slaves United’

Heerlijk: je waant je bij West Ham United in de jaren zeventig, maar we zijn in Paradiso. We zingen niet ‘Forever Blowing Bubbles’ of iets dergelijks, maar de clubliederen van een ‘FC Slaves United’. Dat zijn er nogal wat, en ze zijn allemaal even goed maar vooral natuurlijk The Hunter en Sockets. Ze staan allebei op het licht ontvlambare debuutalbum Are You Satisfied?, dat pas uitkomt op 1 juni dat jaar. Nog even geduld dus. Maar dat maakt ons in de zaal helemaal geen flikker uit. Meeblèren doen we toch wel met z’n allen, zeker met het refrein van Sockets:

‘You could hear your eyes rolling round in their sockets
Their sockets, their sockets, their sockets.’

En anders wel bij die onweerstaanbare catch phrase uit Cheer Up London:

‘You’re dead, already, dead, dead, already-ready.
Dead, already, dead, dead, already-ready.
Dead, already, dead, dead, already-ready.
Dead, already, dead.’

Léú-éú-éúk dat het is, niet te geloven!

Laurie en Isaac lijken hooligans uit de topdagen van het voetbalvandalisme, dat toevallig tegelijkertijd plaatsvond met punk. In werkelijkheid zijn het natuurlijk heel aardige jongens, die een klein beetje last hebben van ADHD en een groter beetje van een grote bek. Meer niet. Maar léú-éú-éúk dat het is, niet te geloven! Het publiek kan een beetje baldadigheid op zijn tijd ook wel waarderen. Het kan niet altijd slappe hap wezen. Ja toch, niet dan? Voortuit dan maar: alle remmen los voor dit tuig van de richel. We zijn d’r goddomme eens aan toe ook. De rauwe punkenergie van Slaves voelt aan als een bevrijding voor de jonge concertganger. Stel je zelf na afloop de vraag: ‘Are You Satisfied?’ Eh, dacht van wel meneertje!

Tekst door: Robbert Tilli

 

Deel met je vrienden