17 Oct

2013 – London Grammar

‘Stilte in de zaal aub!’ Je zou het soms zo graag willen roepen als de ‘cafégangers’ weer eens door de meest verstilde muziek heen praten. Niemand heeft om geruisloosheid gevraagd. Toch kun je zo af en toe een speld horen vallen bij het optreden van London Grammar op zaterdag 2 december 2013. Het trio met de blonde blikvangster Hannah Reid dwingt die opvallende aandacht in de zaal zelf af met zorgvuldig opgebouwde nummers, die allemaal beginnen in een soort gewijde rust en eindigen in totale vervoering… om vervolgens weer van vooraf aan te beginnen. Dat vergt bij allen de uiterste concentratie.

Het publiek staat erbij, kijkt ernaar en houdt zijn adem in

Hoe het zo gekomen is met de moderne concertmores met kwebbeltantes en ooms, is een vraag apart. Maar het is een fijne constatering dat London Grammar het verdiende respect om te luisteren ten deel valt. Ze brengen een soort mengsel van triphop en dreampop niet ver uit de buurt van The xx. Reid betovert met haar vocalen, Florence in herinnering roepend, zij het iets minder krachtig. Dat moet ook bij deze muziek. Dan Rothman opent haast elk nummer met een sfeerbepalend gitaarvlechtwerkje terwijl Dominic ‘Dot’ Major drums en elektronica voor zijn rekening neemt. Het publiek staat erbij, kijkt ernaar en houdt zijn adem in. Er is er zelfs eentje bij met z’n ogen dicht. Die wordt later nog door de band uitgeroepen tot ‘bezoeker van de avond’ en mag backstage een drankje komen doen.

IJskoud de beste

De show opent met Hey Now, tevens opener van het debuutalbum If You Wait, dat in Engeland al drie maanden uit is en in ons land op het punt van uitkomen staat. De timing van het optreden in Paradiso is dus perfect te noemen. De keuze voor het openingsnummer ook. Het nummer trekt zich in gang met achtereenvolgens toetsen, gitaarloopje, drumroffel als in dubreggae en stem. We zijn onderweg. Geen wonder dat het publiek zich zo rustig laat meeslepen. Het is die weldoordachte opbouw die geen andere keuze laat. Je doet mee, je houdt je kop, of je gaat uitbollen in de hal voor de zaal. London Grammar is ijskoud de beste. Doen ze daarom ook die cover van Chris Isaak’s Wicked Game? Dat nummer werd pas jaren na release een hit dankzij Twin Peaks. Dat is precies die wat kille sfeer die London Grammar oproept. Er zit een bepaalde ‘hou-je-adem-in en-stik-niet’ suspense in songs als Stay Awake en Strong.

Het effect is maximaal

Ze spelen maar zeven van die liedjes in Paradiso. Het effect is maximaal. Bijna vier jaar later op Lowlands – het tweede album Truth Is a Beautiful Hing is dan net twee maanden uit – verwijlen de gedachten nog eenmaal naar die novemberavond in 2013 waar ‘the sound of silence’ heerst. Een memorabel moment.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden