17 Oct

2012 – Savages

Alle echt belangrijke girlgroups spelen in hun rijpingsfase ook op London Calling. Het optreden van Warpaint in november 2010 staat nog vers in het geheugen gegrift als zowel Haim als Savages op de affiche prijken twee jaar later. Heeft Engeland Met Savages dan eindelijk de opvolgers van de legendarische Slits in huis? Niet qua muziekstijl, wel qua attitude. Tonnen daarvan welteverstaan. Net als bij hun illustere voorgangers heeft de zangeres een andere nationaliteit. Jehn(ny) Beth is een Française, waar Ari Up een Duitse was. Wat je er ook van wilt denken, hun andere afkomst geeft beide bands een bepaalde ‘twist’, die ze anders niet gehad zouden hebben. We kennen Jehn nog van het Franse lo-fi duo John & Jehn op Eurosonic 2009. Ze heeft nogal een metamorfose ondergaan.

Geweldig: een muur van postpunkkabaal

De ingetogenheid van Jehn in aanwezigheid van haar man John, laat ze bij Savages compleet varen. Ze schreeuwt het uit over een muur van postpunkkabaal. Het is geweldig. Strak gespeeld en zó intens. Zo willen we het graag horen. Wat we zien is een dameskwartet dat geheel in het zwart is gehuld. Ze spelen letterlijk en figuurlijk met vuur. Het publiek geeft zich direct over op die zaterdagavond op 3 november 2012. Dit is geen eenvoudig avondje uit, waar je achteloos een stel biertjes wegtikt. Nee, hier word je op de proef gesteld door een band die de aandacht volledig opeist. Vanuit de zaal zijn alle ogen op het podium gericht, alsof het publiek bang is om onverwacht de beurt te krijgen tijdens een les op school.

Een rücksichtslos handelende band

Ze staan in de Grote Zaal. Dat versterkt de geldingsdrang van deze rücksichtslos handelende band. Een heel album is er nog niet. Wel is in juni al de double A-side single Flying to Berlin/Husbands uitgekomen on het Pop Noire label. Het eerste nummer zit vooraan in de set, het tweede zit helemaal achteraan. Dat woordje ‘Husbands’ wordt furieus als een mantra herhaald, met het beoogde effect: de zaal gaat plat.

Op exact dezelfde plek als ‘The Sound and the Fury’ in 1980

Husbands haalt ook de cut van het debuutalbum Silence Yourself, dat een half jaar later, in mei 2013 pas uitkomt. Ook Cut, het debuut van The Slits (1979), heeft zo eindelijk een echte opvolger gekregen, wederom qua intensiteit. Want er zit een wereld tussen de punkreggae of reggaepunk van die fameuze voorlopers en de gitzwarte postpunk van Savages, waar we eerder Siouxsie & The Banshees anno 1978 in horen. Savages hebben hun punt gemaakt. Jehn is een onvergetelijke, krachtige frontvrouw. Ze danst woest als Joy Division’s Ian Curtis, die op 11 januari 1980 op exact dezelfde plek – het Paradisopodium –  een T-shirt droeg met het alleszeggende opschrift ‘The Sound and the Fury’. Ja, ja, quite right. De daadkracht van de andere drie, vooral van die soepeltjes spelende bassiste Ayse Hassan, doet de rest. De festivals kunnen hier nog jaren mee voort. Dat is geen voorspelling, maar een ijskoude constatering.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden