17 Oct

2011 – Foster The People

 

Stap je boven de Kleine Zaal binnen, is me daar even een wild feest gaande! Joelende bakvissen, de armen gaan in de lucht. Bij elk nummer- ik herhaal: élk nummer – wordt er meegezongen met Foster the People. Kijk je naar het podium, dan begrijp je het onmiddellijk: naamgever Mark Foster is een geboren popidool. Vertrouw je op je oren, dan begrijp je het ook: elk liedje is een geheide meezinger, Pumped Up Kicks voorop. Het prijsnummer moet nog een hit worden, maar is allang viraal gegaan, vandaar die fissa.

Goed ogend, übercool, schijnbaar eeuwig relaxed

Ja die Foster, alleen LA kan zulke jongemannen voortbrengen, goed ogend, übercool, schijnbaar eeuwig relaxed en met een enorme aantrekkingskracht op de jongedames, die met bosjes op het optreden op London Calling zijn afgekomen. Dat die gasten niet beneden in de Grote Zaal staan, is de eerste vraag die bij je opkomt. We spreken over vrijdag 20 mei 2011. Drie dagen later zal het debuut Torches uitkomen. Nog een vraag die opkomt, wat doet zo’n hitband überhaupt in Paradiso op dat moment? Moeten ze niet thuis is Amerika klaar staan voor de storm die ongetwijfeld op de release zal gaan volgen?

Met die hit die al een jaar ligt te smeulen

Goed, ze staan dus op London Calling en zo te zien genieten ze er net zo van als hun fans. Dan heb je toch iets gewonnen? Die track Pumped Up Kicks, die al vanaf zijn release in september van het vorige jaar ligt te smeulen, zal uitgroeien tot de grootste alternatieve rockhit van het jaar in de VS en ver daarbuiten. Toch niet gek gedaan door de voormalige schrijver van reclamedeuntjes, die het nummer aanvankelijk als een free download op zijn eigen website zet, maanden voor de officiële commerciële release.

Het is fissa, big time!

Een aantekening bij deze grote hit: het lijkt een en al vrolijkheid, maar wie naar de tekst luistert, hoort dat het gaat over hetzelfde onderwerp waar ruim veertig jaar daarvoor The Boomtown Rats al over gezongen hadden in I Don’t Like Mondays. Dat lijkt ook zo’n alleraardigst liedje. Om je uit de droom te helpen, in beide gevallen gaat het om een schietpartij op een highschool. Niemand die zich eraan stoort. Kom nou zeg, hey het is fissa, big time! So, let’s party!

Op naar de top

Dat zo’n band op het moment dat alles gaat losbarsten doodleuk op London Calling staat, maakt de herinnering aan het optreden voor velen extra leuk. Als de band van ‘dat ene nummer’ hebben ze later wel enige moeite om hun status vast te houden. Zie de gemengde reacties op het in juli 2017 verschenen derde album Sacred Hearts Club, dat voorlopig nog geen hits heeft opgeleverd. Maar dat is het verhaal dat het moeilijk is om de top te bereiken en nog moeilijker om er te blijven. Daar is op London Calling vanzelfsprekend helemaal niemand mee bezig. We zijn er getuige van een dat Foster zich als een vlinder ontpopt en wegfladdert voorbij de zware zwarte gordijnen in die zinderende bovenzaal. Op naar de top.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden