16 Oct

2010 – Tame Impala

Okay, tegenwoordig zijn ze wereldberoemd. Dat is gemakkelijk oordelen. Maar hoe zit dat met Tame Impala in 2010? Zijn ze dan ook al zo goed? Echt wel! Nou, het is niet zo dat het zo’n optreden is dat je eeuwig bijblijft zoals Blur in 1994, The Libertines in 2002 of Kaiser Chiefs in 2005, maar het behoort voor 100% zeker tot het ‘Canon van 25 jaar London Calling’.

Al een half jaar op tournee

Op 13 november 2010 is Kevin Parker al precies een half jaar de wereld aan het rondtoeren met zijn bandje ter promotie van het debuutalbum InnerSpeaker. Aan zulke lange rondes kun je al aflezen dat je het met een bijzondere band hebt te doen, anders gaan ze echt niet zo lang op stap. Die plaat past in de neo-psychrock stroming. De hints naar het hele vette gitaargeluid van Elephant op doorbraakplaat Lonerism uit 2012 zitten er al in, maar nog niet zo heel overtuigend. We moeten nog even geduld hebben. Ze zijn al goed, maar worden nog beter. Hun ontwikkeling door de jaren is overweldigend.

Moderne hippies op zoek naar de psychedelische schatten

Live gaat het wel een stuk ruiger toe dan op InnerSpeaker. Aanknopingspunten naar de dance en elektronica invloeden op derde album Currents zijn er nog niet of nauwelijks, of het moet hem zitten in de bizarre cover die ze op London Calling spelen: Remember Me van (DJ) Blue Boy uit 1999. In 2009 is het nog de flipside van hun eerste single Sundown Syndrome. Hun harde, haast opgefokte uitvoering mist echter de sensualiteit van de dansvloer. Maar wat wil je? Ze zijn dan nog moderne hippies op zoek naar de psychedelische schatten van The Beatles en Pink Floyd, uit de periode met Syd Barrett nog in de gelederen. Daar ben je wel even zoet mee. Achteraf kun je alleen maar blij zijn met hun aanpak.

Een band met ‘tunes’

De echte baanbrekende muzikale ontwikkeling moet nog komen. Maar dat we die Parker in de gaten moeten gaan houden, zoveel wordt wel duidelijk bij hun Nederlandse podiumdebuut. Zo’n nummer als Solitude Is Bliss werkt live ook zo goed omdat Parker, de onbetwiste bandleider met dat indianenhaar zonder veer maar met een scheiding in het midden, zo lekker z’n effectpedalen kan intrappen als het gaspedaal. Wat vooral opvalt is dat het een band is met ‘tunes’. Aan topmelodieën geen gebrek.

Van London Calling tot Rihanna

3voor12’s Atze de Vrieze, die het optreden met een 8,5 waardeert, voorspelt een toekomst waarin de Aussies ‘zomaar per ongeluk een radiohit zouden kunnen scoren’. Dat is uitgekomen met Let It Happen. En niet eens zo toevallig ook. Een gestage groei leidt uiteindelijk naar daytime radio. Vijf jaar na London Calling zijn ze inderdaad een household name. Zelfs Rihanna covert/samplet de band tegenwoordig.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden