04 Oct

2008 – Florence + the Machine

Dancing Barefoot revisited. Ruim twintig jaar nadat punkpoëet Patty Smith blootvoets danste op het Paradiso-podium, vindt ze een volgelinge in de roodharige ‘sirene’ Florence Welch. Een vergelijkbaar talent, aangelengd met een Kate Bush-achtig gevoel voor drama, melodie en decorum. Zo toont de nieuwe, nog ongekroonde ‘queen’ zich aan de indie-parochie in Paradiso op 25 april 2008. Dít is een echte; dít wordt een grote. Hier gaan we nog vele jaren van horen, voelt iedereen aan z’n theewater.

Fladderend als een vogeltje

Als er één volk artistieke excentriekelingen voortbrengt, dan de Britten wel. Fladderend als een vogeltje neemt Florence bezit van het podium. Bird Song is het eerste nummer, dus dat komt mooi uit. Haar witte jurk waait zwierig op als ze elegant een pirouetje draait om haar as. Er zijn van die artiesten die opkomen, het publiek direct in hun greep krijgen en vervolgens niet meer loslaten. Florence is er zo eentje. Okay, ze is zenuwachtig, om niet zeggen behoorlijk onzeker, en ze heeft nog een lange weg te gaan, maar ze bespeelt haar publiek vanaf de allereerste seconde.

Ze verbaast zich oprecht voor het applaus

De aankondigingen van de liedjes zijn wat onwennig, maar ontwapenend, een woord dat je in 2017 niet meer zo gauw zou gebruiken bij Florence + The Machine. Ze verbaast zich oprecht over het applaus dat ze krijgt: ‘You’re very polite, you’re clapping.’ Ook informeert ze of we haar wel begrijpen tussen twee liedjes door. Ja hoor, duh! Ze speelt die avond in de bovenzaal ook twee covers: Hospital Beds van Cold War Kids en Beirut’s Postcards From Italy. De klapper van de avond is natuurlijk de punky knock-out in-yer-face song Kiss With A Fist, dat pas ruim een jaar later – op 9 juni 2009 – verschijnt als eerste single van het debuutalbum Lungs, dat op zijn beurt uitkomt op 6 juli van dat jaar.

Een nog zeer embryonale versie

We krijgen op London Calling dus een nog zeer embryonale versie van Florence + The Machine te zien. De ontwikkeling naar de wereldster moet nog helemaal gaan plaatsvinden. Dat pad is wel al aarzelend ingezet. Een jaartje vóór die bewuste aflevering van London Calling is er al een folky bijna dixieland-achtige oerversie van Kiss With A Fist, dan nog onder de titel Happy Slap. Dat is nog met Ashok, een eerdere band van Florence. Het is het bewijs van hoe iemand zich doorontwikkelt. De definitieve versie zal het nog schoppen tot Vodafone televisiecommercial en zal in talloze speelfilms opduiken.

Blij als een kind

Bij het slotnummer Donkey Kosh op London Calling staat ze blij als een kind op blote voetjes te springen en te dansen, aangespoord door de onverwachte goede ontvangst. Men valt voor dat volkomen eigen geluid van een artieste die ongehinderd door trends bovenal haar grote talent laat spreken. Het grote succes laat nog eventjes op zich wachten. Daarna gaat het snel. De toekomst zal nummer 1-albums, een Brit Award en het hoofdpodium van Glastonbury brengen, maar het London Calling-publiek herkent de toekomstige ster al een jaar voordat het serieus loos gaat. Eigenlijk verbijsterend om nu achteraf te constateren hoe rap dat gegaan is. Van weifelend talent naar eigenzinnige diva in amper anderhalf jaar.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden