04 Oct

2005 – Kaiser Chiefs

Koninginnedag 2005 is sowieso al een feestdag in Amsterdam. De vrijmarkt, hectoliters bier, maar ’s avonds ook nog London Calling, wow, take that! Dat zullen we weten… en niet meer vergeten. Nóóit! Absoluut uitgesloten! Paradiso is het toneel van de wildste London Calling in de historie van het festival. ‘Hoofdschuldigen’: Kaiser Chiefs uit Leeds. Ze maken de kachel aan met de zaal in een korte onstuimige set. De zaal blijft na afloop smeulend achter, het publiek dronken van geluk en ontelbare biertjes. Wàt een winning combi is dat zeg: Koninginnedag met een band als de Kaiser Chiefs. ‘The best casting ever!’ En dan krijgen we dat weekend er ook nog eens de vrienden van The Cribs in een package deal bij.

De massa kolkt al uit pure anticipatie van een volksfeest

Ricky Wilson, de ceremoniemeester van dienst deze avond, heeft nog niet één voet op het podium gezet, of de massa kolkt al uit pure anticipatie van een volksfeest. Reken maar dat het dat gaat worden. Dat is overal zo waar de Kaiser Chiefs komen. Dat is een maandje voor London Calling al het geval op South By South West (SXSW), het fameuze showcasefestival in Austin, Texas. Daar is het debuutalbum zelfs al eerder te koop in Waterloo Records, terwijl we in Amsterdam nog massaal misgrijpen in de platenzaken. Te oordelen naar de publieksparticipatie – meezingen en meespringen zijn ‘op punt’- is de achterstand inmiddels dik ingelopen.

De sfeermeter staat op code rood

Employment, genoemd debuut, is een jukebox vol hits. Ricky en zijn bende trappen af met Everyday I Love You Less and Less. De avond kan meteen niet meer stuk. De sfeermeter staat op code rood. Kan niet hoger. Het bierzweet breekt uit bij de aanwezigen na een straf dagje doorzuipen. Wàt een showman is die Ricky ‘spring-in-‘t-veld’. Hij host van hot naar her, opgejaagd door de fanatiek spelende band. Drummer Nick Hodgson, verantwoordelijk voor de beste songs op het album, overziet het slagveld vanaf zijn drumkit. Gitarist Andrew ‘Whitey’ White doet waar in andere bands twee gitaristen voor nodig zijn. Bassist Simon Rix staat, de status van zijn instrument eigen, als enige lichtjes deinend op de bühne, terwijl toetsenist Nick ‘Peanut’ Baines met dat beduimelde gleufhoedje op de lijn terug naar The Blockheads anno 1977 lijkt te bevestigen. Kortgezegd: hier staat een band die er ook uitziet als een band.

De ‘voorspelde relavond’ is volop gaande

Het derde nummer is de absolute showstopper I Predict a Riot met die – typisch voor Ricky – langgerekte uithalen aan het einde: ‘Oooooooooooh, oooooooooooh. Dan al spelen ze hun grootste troefkaart uit. Je moet het maar durven! De ‘voorspelde relavond’ is volop gaande. Ze kunnen het doen, omdat ze nog genoeg killers achter de hand hebben. Hup daar is Oh My God ook nog, de net heruitgebrachte single, die in 2004 al eens is gelanceerd. De zaal is knock-out geslagen als nooit tevoren. Het is een show als de eerste keer The Undertones in 1980: alleen maar topnummers, een geweldige zanger, een ingespeelde energieke liveband. Als al die ingrediënten aanwezig zijn, kan het domweg niet meer misgaan. Dat gebeurt dan ook niet. En dan moeten classics als Ruby en Never Miss A Beat nog gecomponeerd worden.

De wildste show in de historie van London Calling

De jaren die volgen op London Calling zullen Kaiser Chiefs op elk denkbaar festival brengen, in 2017 overigens nog op Pinkpop. De indiefans moeten daar niks meer van hebben. Maar dat is wat succes doet. De first believers zijn altijd de eerste afhakers. Maar iedereen zal moeten toegeven dat Kaiser Chiefs in 2005 de wildste show in de historie van het festival is. Wie stoot de dolle keizer eens van de troon?

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden