04 Oct

2004 – Bloc Party

De jaren tachtig zijn in 2004 helemaal terug en dat zal ook nog wel een tijdje zo doorgaan, misschien zelfs wel te lang. Niet uitsluitend die nare kant komt boven, waar ze altijd ten onrechte alleen maar voor herinnerd worden. De eighties waren beslist niet alleen maar slappe hap. Net als een jaar eerder Franz Ferdinand haalt Bloc Party elementen van postpunk (en goth) boven die we graag terughoren.

Robert Smith met PIL

Bloc Party is wel een heel bijzonder geval. Je zou zweren Cure-zanger Robert Smith te horen, begeleid door verre neven van Public Image Ltd. (PIL) ten tijde van The Metal Box, hun meest dansbare periode. Niets is echter minder waar. Kijk je naar het podium op London Calling op vrijdagavond 12 november 2004, dan zie je de Afrikaans-Britse zanger Kele Okereke, de boel aanvuren. Dat is het indiepubliek duidelijk nog niet gewend. Hetzelfde overkomt diezelfde goegemeente overigens ook bij de dat weekend eveneens aanwezige The Dears. De geleerden moeten maar uitmaken of dit soort verwachtingspatroon gebaseerd op popfeiten uit het verleden onder racisme valt. Vermoedelijk niet; niet bewust in elk geval.

Energieke presentatie

Het publiek staat aan de grond genageld, aarzelend komen de voetjes in beweging. De band op het podium is niet zomaar een beetje energiek, zeker die zanger. Dit is wat je nodig hebt om van een weekend een onvergetelijke gebeurtenis te maken. Die nummers maken nieuwsgierig naar een album. Daar moeten we nog tot februari op wachten, maar dan heb je ook wat. Silent Alarm is het album dat het jaar 2005 definieert, een ‘era defining album’. Aan het eind van dat jaar prijkt het album fier op kop in de eindejaarslijst van NME. Verkopen gaan richting platina. Zover is het nog niet op London Calling.

Een soort catchy avant-garde

Zelfs de eerste single So Here We Are komt pas in januari 2005. We moeten het echt met onze ogen en oren doen. Die zien en horen een topband voor de festivals de komende jaren. Naast Okereke trekt gitarist Russell Lissack de meeste aandacht, niet alleen met zijn rare voor zijn ogen hangende haarlok, maar meer nog met zijn wat experimenteel aandoende spel, naast de basic slaggitaar van Okereke. Daar is dan die verre neef van PIL’s Keith Levene. We zijn weer helemaal op bekend terrein hoor, maar de inslag is verre van gemakzuchtig, het is een soort catchy avant-garde door muzikanten die nog zoekende zijn. Het publiek is bereid deze band te volgen op zijn zoektocht naar geluidspareltjes.

Op herhaling bij Interpol

Het optreden van Bloc Party op London Calling smaakt naar meer. Lang hoeft daar niet op gewacht te worden. Tien dagen later is het alweer zover, als Bloc Party in het voorprogramma staat van Interpol, de Joy Division van the noughties. De band speelt die avond exact dezelfde set als op London Calling. Banquet en Helicopter worden herkend als de topnummers in hun set. De ‘neo-jaren tachtig’ gaan na Bloc Party helemaal loos. De tijd breekt aan van de rivaliteit tussen The Killers en The Bravery (present op dezelfde London Calling als Bloc Party), Editors kruisen Echo & The Bunnymen met Joy Division… en ga zo maar door. De invloed uit dat tijdperk is in feite schier eindeloos gebleken, kunnen we nu constateren.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden