04 Oct

2003 – Franz Ferdinand

Er breken nieuwe tijden aan en London Calling laat als eerste horen hoe de vlag erbij hangt in Albion. De invloed van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig laat zich krachtig gelden. Franz Ferdinand uit Glasgow is de vaandeldrager van een nieuwe stroming die aanhaakt bij de postpunk en funkpunk van weleer. De bandnaam is geniaal gevonden en verwijst niet alleen naar de gelijknamige Oostenrijkse aartshertog, wiens moord de aanleiding vormt voor de Eerste Wereldoorlog, maar ook naar een favoriet renpaard van de band. Kennelijk hangt niet alleen Queen rond bij de paardenraces. Ook het artwork gebaseerd op Russisch constructivisme trekt de aandacht. En dan hebben we het nog niet eens over de songs gehad.

Hoekige dansritmes en sterke melodieën

Bandnaam, songs, artwork, voeg daar nog maar eens het woordje hype aan toe. Franz Ferdinand heeft een neusje voor PR. De band met zijn tegen Talking Heads en Gang of Four aan leunende repertoire met hoekige dansritmes en sterke melodieën wordt overal opgepikt. Op 19 april 2003 staan hun enigszins gelijkgestemde vakbroeders van Futureheads uit Sunderland met hun net zo staccato gespeelde songs al op London Calling. De stemming voor dit soort muziek lijkt hiermee te zijn gezet.

Franz Ferdinand heeft een breder appeal. Het nieuws over deze zeer originele band met gevoel voor historie gaat als een lopend vuurtje, maar nu ook weer niet zo snel dat ze al mogen headlinen op London Calling. In het weekend van 7 en 8 november 2003 staan ze ‘heel gewoontjes’ in de bovenzaal, wat wel weer extra bijdraagt aan de toekomstige legendevorming. Erbij kunnen zijn in die hutjemutje volle zaal is doorgaans al een prestatie op zich, maar zeker in het geval van een serieuze mediahype. In het geheugen van velen is het bij enig doorvragen omwille van ‘waarheidsvinding’ niet dit concert maar dat van een paar maanden later op 6 maart 2004 in de grote zaal dat men zich zo goed zegt te kunnen herinneren.

Topleverancier van indiehits

Tegen die tijd van de tweede keer Paradiso is het titelloze, in Zweden opgenomen debuutalbum een maandje uit (sinds 9 februari 2004). De moderne dansvloer heeft in Alex Kapranos en de zijnen een topleverancier van indiehits. Dat weten we nu. Maar op London Calling is Darts of Pleasure pas de enige single die uit is van het album dat datzelfde jaar nog de prestigieuze Mercury Prize zal gaan winnen. Het wordt gespeeld als laatste nummer van een set van 10 liedjes lang. Acht van die songs staan op ‘Franz Ferdinand’, waarbij Take Me Out er uitspringt als dat ene nummer dat de band als het ware definieert. De gelukkige London Calling-gangers herkennen het nummer halverwege de set direct als een classic in wording.

Take Me Out

Vanaf zijn release op 12 januari 2004 is het een floorfiller, vooral op de Noodlanding-avonden. Nu jaren later is deze signature tune veruit de meest gedraaide track van de Schotten op Spotify (zo’n dikke 157 miljoen draaibeurten) die in het jubileumjaar van Londen Calling Paradiso nog op een concertje komen trakteren (29 augustus 2017). Natuurlijk is er dan niet meer sprake van dezelfde anticipatiezucht en adrenaline bij het publiek. Wel nog altijd een heel leuke uitgaansavond. Take Me Out gaat namelijk nooit verloren. De vindingrijkheid van de band is ook goeddeels intact gebleven, getuige FFS, het eenmalige samenwerkingsverband met Sparks, waarbij beide bands tijdelijk zijn versmolten tot één. Wel verloren gegaan is oorspronkelijke slaggitarist Nick McCarthy, maar de deur blijft altijd voor hem openstaan.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden