19 Sep

1998 – Spearmint

Het Londense Spearmint is wat je noemt een late debutant in het nu snel afkalvende Britpopveld. Ze doen wel drie jaar over de opnames van hun officiële debuut A Week Away dat pas uitkomt op 19 juni 1999 op hun eigen hitBACK label. Dat is vijf jaar (!) na het debuut van Oasis en het derde album van Blur…

Stapje voor stapje, single voor single

Naar eigen zeggen doet de band het liever stapje voor stapje, single voor single. De plaat staat uiteindelijk ook tjokvol met singles, waaronder Sweeping The Nation en de indie dansvloervuller We’re Going Out. Maar 1999 da’s wel een beetje erg laat, vandaar dat de band een jaartje eerder op 15 juni 1998 vanwege onverwachte belangstelling vanuit Japan alvast een officieus debuut uitbrengt, Songs for the Colour Yellow, een verzamelaar van nog weer oudere singles als Goldmine en A Bench in a Park. Zo kunnen de fans de tijd doden in afwachting van wat er allemaal nog meer gaat komen.

Twee debuten

Tja, sommige bands hebben simpelweg twee debuten. Heel apart. Spearmint met de charmante zanger Shirley Lee, vanwege die ‘geslachtsvage’ naam vaak ook Mr. Shirley Lee genoemd, is dan ook een bijzonder geval. Voor de rekenmeesters onder ons: het London Calling-optreden in het weekend van 2 en 3 oktober 1998 valt dus tussen die twee debuten in. Nog een gebeurtenis tussen die twee releases in: op eerste kerstdag 1998 overlijdt bassist Martin Talbot aan hartfalen. Hij wordt vervangen door James Parsons, een grafisch ontwerper, die vanaf dat moment voortaan al hun hoezen zal ontwerpen.

‘Tintelend fris’ versus ‘onbenullige pop’

Op 3 april 1999 is er trouwens nog een optreden van Spearmint in Paradiso tijdens een speciale London Calling-editie (met headliner Catatonia), een korte clubtour van het festival langs vijf clubs in het land. Waar de band in het programma als ‘tintelend fris’ wordt aangekondigd, daar vindt Trouwrecensente Saskia Bosch het maar ‘onbenullige pop’ en kijkt ze liever de andere kant op (Trouw, 6 april 1999). Dat mag. Britpop is duidelijk uit bij enkelen.

Northern Soul

Aangetekend dient te worden dat Spearmint met elementen van Northern Soul zich nadrukkelijk anders profileert dan zijn tijdgenoten. Dat groot Northern Soul-kenner Andy Lewis op een gegeven moment toetreedt tot de band als bassist, wanneer Parsons naar gitaar switcht, mag gerust als een bevestiging hiervan worden opgevat. En anders wel uit een enthousiaste plaatrecensie van Sietse Meijer in NRC Handelsblad op 24 september 1999: ‘Aan de funky gitaarloopjes, de springerige ritmes en de passievolle, soms met hoge uithalen gelardeerde achtergrondkoortjes is de invloed te horen van Northern Soul, de Amerikaanse uptempo jaren zestig-soul die populair was in Engelse clubs; in het titelnummer klinkt ook een sample van soulgroep The Four Tops.’ Meijer herinnert zich de London Calling-show anders dan Trouwcollega Bosch: ‘Op het London Calling-festival viel het Londense viertal Spearmint al op met een energiek optreden en met frisse, pakkende liedjes.’ Over smaak valt wel degelijk te twisten. Dat kan tot op de dag van vandaag, want It’s Time To Vanish, het laatste album van Spearmint is pas een jaar oud. Still going strong after all these years…

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden