19 Sep

1997 – Travis

Britpop loopt een beetje op zijn laatste benen, als – nog net op tijd – Travis aanschuift. Ze zijn al een paar jaar eerder uit Glasgow komen afzakken naar Londen. Oasis domineert de charts. Noel Gallagher is groot fan van de Schotten. Als de band het London Calling-podium bestijgt op 6 juni 1997, moet het allemaal nog gaan gebeuren. Twee jaar later zijn ze echt loeigroot. Maar we zoomen hier in op het begin. Als band zijn ze dan nog een stuk rockier dan we ze later zullen gaan leren kennen, want Travis staat voor pop.

Grote toekomst

Het eerste teken dat hun label Independiente Records in elk geval al een groot vertrouwen heeft in de toekomst van de band, is af te lezen aan de producer die wordt gestrikt voor het debuutalbum Good Feeling. Niemand minder dan Steve Lillywhite, die U2 in het zadel heeft geholpen, krijgt de job. Dan moet er toch wel enig budget worden vrijgemaakt, zou je denken. Dat is ook zo. Sony financiert Independiente. Bekendste nummers van de plaat zijn de vijf singles, die er van getrokken worden: All I Want to Do Is Rock, U16 Girls, Tied to the 90s, Happy en More Than Us.

De ‘rain’ moet nog vallen

Dat debuut komt uit op 26 September 1997, ruim na London Calling dus. ‘De echt goeden debuteren altijd eerst in Paradiso en dan pas op plaat,’ aldus luidt de gouden regel. In de NME zijn ze laaiend enthousiast over de band. Die toon zal pas temperen als het grote, door Nigel Godrich geproduceerde succesalbum The Man Who uitkomt in 1999 met daarop de onweerspreekbare evergreen Why Does it Always Rain On Me? Zo gaat dat nu eenmaal met successen. Zodra je iets bent, haken de ontdekkers af. Die hebben altijd ‘wel wat beters’ te doen. Je ziet het onmiddellijk terug in de eindejaarslijstjes: waar Good Feeling in 1997 nog tot de 29e plaats reikt, daar haalt The Man Who in 1999 slechts plek 40 bij de NME. De fans stemmen ‘Rain On Me’ nog lekker naar de 3e plek in de lezerspolls. Daar zal de regenbui op Glastonbury dat jaar, precies als de band als headliner dat nummer inzet, wel debet aan zijn geweest. Je moet de Grote Momenten wel kunnen herkennen natuurlijk. Het Engelse publiek zit er bovenop.

De liedjes zijn belangrijker dan de band

Bij nader inzien is het wel ongelofelijk, dat Travis in Paradiso feitelijk nog maar zo kort moet wachten tot ze echt exploderen. Het is ook niet zo dat iedereen dat die avond al van verre ziet aankomen. Dat nu te beweren, zou schromelijk overdreven zijn. Travis is altijd een beetje een onzichtbare band geweest. De band beseft dat zelf ook. Niet voor niets wordt het derde album The Invisible Band (2001) gedoopt. De liedjes zijn belangrijker dan de band. Probeer maar eens een bandlid van Travis te noemen, zo uit het blote hoofd. Lukt niet. Nou, het zijn zanger/gitarist Fran Healy, bassist Dougie Payne, gitarist Andy Dunlop en drummer Neil Primrose. What’s more? Ze zijn nog steeds bij elkaar in de originele samenstelling. Het meest recente album Everything at Once, de achtste alweer, is maar een jaartje oud.

In de twintig jaar dat Travis nu bestaat, hebben de Schotten miljoenen albums verkocht, overal ter wereld getoerd, twee Brit Awards gewonnen en – jawel – toch ook nog een NME Award en recentelijk nog de Scottish Music Award voor hun enorme bijdrage aan de Schotse muziekindustrie. Leuk om er nu zonder bovenmatige borstklopperij op terug te kijken dat dat ‘allemaal begonnen is op London Calling’.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden