10 Sep

1994 – Blur

1994 is hèt jaar waarin Britpop als een ‘supernova’ aan het firmament verschijnt. Het is ook het jaar waarin de rivaliteit tussen Oasis en Blur het genre extra mediageniek maakt. De eeuwige Britse klassenstrijd wordt erbij gehaald, alsof het een duel betreft tussen respectievelijk de working class en middle class. Als Blur op 22 april van dat jaar elke andere aanwezige band van de kaart vaagt, moet hun ‘pièce de la résistance’ Parklife zelfs nog uitkomen. Dat gebeurt drie dagen later. Kun je nagaan hoe London Calling altijd in het oog van de orkaan opereert. Voor Blur is het al hun derde album. Leisure (1991) en Modern Life Is Rubbish (1993) zijn er al aan voorafgegaan.

Op het doorbraakmoment op London Calling

Definitely Maybe, het debuut van Oasis laat dan nog vier maanden op zich wachten (29 augustus 1994). Drie maanden daarna (25 november 1994) staan zij pas in Paradiso, zij het niet op London Calling. De hype is daar dan al te groot voor. Bij Blur valt hun Amsterdamshow samen met hun artistieke en commerciële doorbraak. Dat voelen de aanwezigen die avond ook zo. Er zijn van die optredens waarbij je voelt dat je aanwezig bent bij de legendevorming. Vergeef ons de woorden: voor wie erbij is, is het een iconisch moment. Op dezelfde avond staat ook Slowdive. Bij hen is de legendestatus pas begonnen na hun reünie in 2014. Excuses wederom voor onze woordkeuze. Maar zo liggen de zaken wel.

Geen band met meer sound and vision

Blur is in 1994 op de toppen van zijn kunnen, een status die zij door hun creativiteit nog met vele jaren kunnen verlengen. Het is op dat punt dat zij uiteindelijk toch Oasis verslaan. Maar zo midden jaren negentig zijn ze even sterk, even interessant. Een keuze maken tussen de twee bands is even zinloos als tussen de Beatles en de Stones twee decennia daarvoor. Waarom kiezen als je twee goede bands kunt hebben? De enorme vindingrijkheid van Damon Albarn c.s. is ook in 1994 al hun grote pluspunt. Geweldige nummers, schitterende productie (van Stephen Street) en sound, topvideo’s, echt helemaal niets op aan te merken. Geen band op dat moment met meer sound and vision.

Awards voor Parklife

Geen wonder dat ze voor Parklife in 1995 tijdens de absolute piek van Britpop zowel een Brit Award en NME Award voor beste album binnenslepen. En daar mogen de bezoekers van London Calling op 22 april 1994 al een voorproefje van beleven. Waarschijnlijk is op dat moment alleen Girls & Boys, de eerste single van het album, top 5 in de Britse charts pas bekend bij de aanwezigen. De rest krijgen ze er allemaal bij. Erbij zijn daar waar de legendevorming ontstaat, het zal je maar overkomen.

Intussen is Blur, met tussenpozen weliswaar, nog altijd actief. Met The Magic Whip uit 2015, hun achtste studioalbum, hebben ze een ‘Parklife 2:0’ voor de eenentwintigste eeuw afgeleverd. De sfeer en het type songs zijn wat vergelijkbaar, maar de innovatie is volkomen intact gebleven. Zouden ze nog even scherp London Calling 1994 op hun netvlies hebben staan als de bezoekers destijds?

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden