08 Sep

1993 – Dodgy

Moest er een prijs gegeven worden aan de meest catchy van alle bands uit de rijke historie van London Calling, dan zou Dodgy weleens in aanmerking kunnen komen. Na hun London Calling debuut in 1993, komt het trio nog tweemaal terug, in het erop volgende jaar en in hun topjaar 1996.

Heel erg poppy

Wat is de stand van zaken in 1993 als Dodgy op 13 oktober van dat jaar op London Calling staat? De grote hits moeten nog komen. Staying Out for the Summer (1994) en Good Enough (1996) moeten nog geboren worden. Het debuutalbum The Dodgy Album (geproduceerd door Ian Broudie) is al een half jaartje uit. Water Under The Bridge is op dat moment hun bekendste nummer, een mooi popliedje op het randje van psychedelische pop, maar nèt niet. Heel erg poppy, dat dan weer wel. Een beetje zoals The Who op hun meest poppiest, verre familie van I Can See For Miles, als dat wellicht een beter idee geeft.

Ineens heet het ‘Britpop’

Enkele maanden na hun optreden heet het ineens ‘Britpop’ wat het trio brengt. Het net verjongde BBC Radio 1 helpt een band als Dodgy en hun tijdgenoten stevig in het zadel. Doch Dodgy mag nooit beschuldigd worden van zomaar eventjes op de bandwagon te zijn gesprongen. Ze zijn er al en passen gewoon binnen dat genre dat de drieminuten popsongs als het ware herdefinieert. Eigenlijk overkomt zanger/bassist Nigel Clark, gitarist Andy Miller en drummer Mathew Priest hetzelfde wat The Stranglers bijna twee decennia eerder was gebeurd met punk. Ineens maken ze deel uit van een scene. Dat zal ze geen windeieren leggen. Tot op de dag van vandaag profiteert de band van dat ongevraagde etiketje.

Grote band in de jaren negentig

Denk nu niet dat ze al die tijd tussen toen en nu rustig ‘doorbestaan’ hebben als in hun hoogtijdagen. Dat is niet zo. Clark is minstens 10 jaar weggeweest. In die tijd brengt de band zelfs een album (Real Estate, 2001) met een andere zanger. Inmiddels is hij alweer ruim een decennium terug. Er zijn sindsdien zelfs twee nieuwe albums aan het oeuvre toegevoegd: Stand Upright in a Cool Place (2012) en What Are We Fighting For (2016). Die zijn zeer de moeite waard, maar de uitschieters waarvoor ze eeuwig herinnerd zullen worden zijn de hitalbums Homegrown (1994), dat thuis in het verenigd Koninkrijk goud wordt, en Free Peace Sweet (1996) dat zelfs de platina status behaalt met verkopen van 400,000 exemplaren. Ja, zó groot zijn ze midden jaren negentig van de vorige eeuw.

Meezingshows

De London Calling optredens van Dodgy blijven in de herinnering staan als meezingshows van een band met een heel vrolijke inslag en een heel goed oor voor melodie, een beetje vergelijkbaar met Squeeze een generatie voor hen. Overigens gaat Dodgy nooit de grote maatschappelijke onderwerpen uit de weg en zet zich in voor allerlei charities zoals bijvoorbeeld Warchild. Voor wie het nu nog allemaal niks zegt, luister eens naar een verzamelaar en je hoort alle grote hits voorbijkomen. Vanzelfsprekend heet een van die verzamelaars Good Enough. Daar kon je op wachten. De mooiste titel van zo’n singlescollectie willen we je niet onthouden: Ace A’s And Killer B’s. Dan moet je toch haast wel gaan luisteren?

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden