06 Sep

1992 – Swervedriver

Wie herinnert zich het fenomeen ‘introductie EP’s’ nog? In de vroege jaren negentig beleeft de ‘verlengde single’ met vier nummers erop een ware revival. Creation, het terecht zo bewierookte indielabel van Alan McGee, lanceert zo heel wat bands. En Swervedriver uit Oxford, getipt bij McGee door hun plaatsgenoten van Ride, ontpopt zich als de absolute kampioen van de EP-releases.

Drie top 4-track EP’s ter introductie

In totaal brengen ze er zeven uit in de nineties. De eerste drie zetten de band rond de creatieve nucleus de zangers/gitaristen Adam Franklin en Jimmy Hartridge meteen goed op de kaart. Introductie geslaagd! Waarom zou je een album uitbrengen als je net zo gemakkelijk elk kwartaal met een 4-track EP kan uitkomen? Dat album Raise – major label A&M is intussen ook ingestapt – komt er evengoed wel in 1991.

Ergens tussen Hüsker Dü en shoegazer

Swervedriver, dat hikt op het destijds hipste gitaargenre shoegazer met een iets traditionelere rocksound en ook elementen van Hüsker Dü (de melodieën) en Dynosaur Jr. (de gitaarmuur) in zich bergt, is net op het toppunt van de hype als ze de affiche van de allereerste London Calling sieren. Het debuutalbum, met daarop de openingstracks van alle drie de eerste EP’s erop (Son Of Mustang Ford, Rave Down en Sandblasted) is dan al een tijdje uit. Maar de eerste scheurtjes in de bezetting zijn al zichtbaar. De eerste man is al overboord, drummer Graham Bonnar, terwijl de volgende, bassist Adi Vines twee weken na de London Calling show de band verlaat. De vijfde, door Alan Moulder geproduceerde EP Never Lose That Feeling, die twee maanden eerder is uitgekomen, is de laatste in de originele bezetting (De vierde EP Reel To Real, de eerste exclusief onder de A&M vlag bevat nogmaals de track Sandblasted). Moulder zal nog uitgroeien tot een van de belangrijkste alternative rock producers.

Goede timing

Zo zie je maar eens hoe goed getimed London Calling zijn bands programmeert, net op het moment dat ze er voor het eerst echt toe beginnen te doen. Het publiek moet een ‘zorg-dat-je-erbij-bent; dit-mag-je-domweg-niet-missen’-gevoel bij hebben. Britpop bestaat nog niet. De daarbij behorende kledingvoorschriften en haardracht dus ook niet. Misschien dat hun imago daarom zo Amerikaans is met lange dreads en wat sjofele kleding. Het publiek eet niettemin uit hun hand.

Nog altijd actief

Swervedriver speelt nog jaren voort in de line-up met oprichters Franklin en Hartridge plus bassist Steve George en drummer Jez Hindmarsh tot de band in 1998 uit elkaar valt om ruim een decennium later weer een doorstart te maken. Ook eerste drummer Bonnar keert nog heel even terug op het oude nest. Maar op het eerste album sinds de reünie, I Wasn’t Born to Lose You (2015), het eerste album in 17 jaar, zit Mikey Jones achter de drumkit. En de band rockt maar voort. De animo is als tijdens die allereerste London Calling.

Tekst door: Robbert Tilli

Deel met je vrienden