Met invloeden die gaan van Beethoven, Rachmaninov en Glass tot en met Arcade Fire, Bright Eyes, Daft Punk en Sufjan Stevens is de groep Emanual And The Fear een hele vreemde vogel in de popmuziek. Met 11 muzikanten maakt de band uit New York een intelligente en complexe mix van klassiek, pop, rock en elektro zonder pretentieus en wollig te klinken. Integendeel, ze kunnen het laten klinken alsof het de normaalste zaak van de wereld is om Beethoven met Daft Punk te combineren en dan uit te komen bij de meest wonderlijke en warme popmuziek die er bestaat.
Woensdag 26 mei wordt een prachtige dag in Paradiso! Dan spelen niet alleen Beach House, Isbells, Frontier Ruckus en Dead Confederate maar ook nog eens het hippe Zweedse indiepopduo JJ.
Op vrijdag 2 april komt The Besnard Lakes naar Paradiso. De band heeft net een nieuw album en die plaat wordt belachelijk goed ontvangen. Lees deze van de NME maar eens:
Album Review: The Besnard Lakes – ‘The Besnard Lakes Are The Roaring Night’ (Jagjaguwar)
Teenage dreams are hard to beat
One million and one bands try to do this. And of these around one million (now that Grandaddy are no more and Joy Zipper are AWOL) get it horribly wrong. But Canadian husband-wife duo Olga Goreas and Jace Lasek get it spot on. In the past the sheer scope of their vision was sadly outstripped by their ability to realise it. But now, on their third album, the combination of Canadian indie (Broken Social Scene), psychedelic ’60s rock (Love), cosmic ’70s pop (ELO) and shoegaze (Ride) is nothing short of beautiful. Mixing rugged North American rock and folk with cosmic pop trappings makes this like the most languid teenage summer imaginable. 9 out of 10
En live zijn ze misschien nog wel beter. Kijk maar:
The Smith Westerns klinken lekker gruizig en tegelijkertijd vrolijk poppy. Het titelloze debuutalbum kwam in de zomer van 2009 uit en kreeg van Pitchfork een lovende recensie. Op de afgelopen editie van SXSW gooide de band hoge ogen. Zo schrijft NME op hun site over de band: ‘…we jointly revelled in the presence of Official Coolest Band of SXSW So Far; the Smith Westerns , we have a total crush for these cuties now’.
7 juni in Paradiso en nu alvast op de London Calling site:
London Calling kijkt eigenlijk altijd alleen maar vooruit. Soms, heel soms, is het ook best fijn om terug te kijken naar al die te gekke bands en artiesten die op London Calling speelden. Voor een gedetailleerd overzicht klik je hier!
VPRO’s 3voor12 deed de afgelopen jaren uitgebreid verslag van het festival en maakte bovenal overal opnames van. Wist je al dat je deze opnames voor het grootste gedeelte gewoon terug kan zien? Klik Klik
Wat was jouw hoogtepunt? Daar zijn we benieuwd naar!
Wij maakten alvast een kleine, geheel random, selectie van bands die de afgelopen jaren op London Calling speelden.
Archie Bronson Outfit is een tamelijk briljante rockband uit Engeland. “Tamelijk” omdat ze wel erg lang gedaan hebben over hun derde album, dat goddank op 1 maart 2010 eindelijk verschijnt. ‘Coconut’ is de titel en het wordt uitgebracht door Domino Records, die het drietal ontdekte in een kroeg in Putney, genaamd ‘The Cat’s Back’. Wat misschien wel de reden is dat het in 2004 verschenen debuut van Archie Bronson Outfit ‘Fur’ heet. De bezeten zang zwiept tussen David Byrne, David Eugene Ewards en Ian Curtis heen en weer, de muziek is een zompige mix van rock, blues en surf, en de nummers hebben geweldige titels als ‘Your Fat Cherry Lips’. Met de tweede plaat ‘Derdang Derdang’ begon de band erg op te vallen. Mojo zette het album op de vijfde plaats van beste albums van het jaar 2006.
Marina en haar Diamonds stonden vorig jaar nog op London Calling. Inmiddels is haar ster enorm rijzende, Marina is H-O-T-T! Haar album getiteld ‘Family Jewels’ is net uit in Nederland. Dit nummer staat daar op (very nice video!). Het duurt helaas nog even voordat ze weer in Paradiso speelt (namelijk tot 16 juni).
Het is bijna alsof een grafisch vormgever ineens besluit kok te worden, zo hevig verschilt de theatrale pop die zanger/songschrijver Devonte Hynes nu maakt onder de naam Lightspeed Champion, van de elektropunk en metalfunk die hij maakte met de band Test Icicles. Test Icicles sneuvelde nadat de band één overweldigende plaat had gemaakt. En de Brit/Amerikaan Devonte Hynes besloot vanaf 2006 solo verder te gaan. Er is nog wel iets over van de experimenteerdrift van de oude band, maar Lightspeed Champion klinkt meer richting Ben Folds. Ultieme popliedjes met een stevige bite, lekker dramatisch en intens en met de bijzonder flexibele stem van Devonte, die soms klinkt als de zanger van Suede, dan weer als Lenny Kravitz en soms zelfs enigszins als David Bowie. ‘Life Is Sweet! Nice to Meet You’ is het tweede album, dat half februari uitkwam.
Lightspeed Champion speelt op maandag 26 april in de Kleine Zaal van Paradiso
